Leonie ubierała się całkowicie zwyczajnie — jak każda młoda kobieta jadąca przez małe niemieckie miasteczko. Nie miała służbowego samochodu, eskorty ani ochrony. Tylko stary motocykl, skórzaną kurtkę i spokojne spojrzenie, które nie zdradzało absolutnie niczego.
Kiedy zbliżała się do Hirschwalden, zauważyła policyjny punkt kontrolny ustawiony przy wjeździe do miasta.
Przed barierkami stało kilku policjantów. Wśród nich wyróżniał się Hauptkommissar Klaus Prante — wysoki, pewny siebie mężczyzna z twarzą człowieka, który zbyt długo czuł się bezkarny.
Machnął pałką, nakazując jej się zatrzymać.
Leonie spokojnie zjechała motocyklem na bok i zdjęła rękawiczki.
— Dokąd jedziemy? — zapytał Prante ostrym tonem.
— Na ślub przyjaciółki — odpowiedziała spokojnie.
28-letnia Leonie Berger miała długie blond włosy i spojrzenie, którego nie dało się łatwo złamać. Prante zmierzył ją od stóp do głów i parsknął pogardliwym śmiechem.
— A więc imprezka, co? A ten kask to tatuś ci kupił?
Pozostali policjanci roześmiali się cicho.
— Jechałaś za szybko. To będzie cię kosztować, panienko.
Już wyciągał mandat, ale Leonie doskonale wiedziała, że nie chodzi o żadne przepisy.
To była demonstracja siły.
— Nie złamałam prawa, panie komisarzu — odpowiedziała stanowczo.
Prante spojrzał na nią z irytacją.
— Nie musisz nas uczyć prawa.
Potem odwrócił się do jednego z policjantów.
— Nauczymy ją trochę szacunku.
I wtedy, bez żadnego ostrzeżenia, uderzył ją w twarz.
Policzek Leonie natychmiast zrobił się czerwony, głowa odchyliła się w bok, ale ona szybko odzyskała równowagę. Nie zapłakała. Nie krzyczała.
W jej oczach pojawił się tylko chłodny gniew.
Prante uśmiechnął się szerzej.
— Nadal taka dumna? Spokojnie… wychowamy cię.
Młody policjant stojący obok zrobił krok do przodu.
— Zabierzmy ją na komisariat. Tam szybko nauczy się rozmawiać.
Jeden z funkcjonariuszy brutalnie chwycił Leonie za ramię.
— Do samochodu.
Wyrwała rękę.
— Nie dotykaj mnie. Pożałujesz tego.
Prante aż kipiał ze złości.
— Słyszeliście tę arogancką księżniczkę?
Nagle drugi policjant złapał ją za włosy i mocno szarpnął. Leonie jęknęła z bólu, ale nadal milczała. Chciała zobaczyć, jak daleko są gotowi się posunąć.
Wtedy jeden z nich uderzył pałką w jej motocykl.
— Zobaczymy, jak długo będziesz taka odważna.
I właśnie wtedy Leonie zrozumiała coś bardzo ważnego.
Ci ludzie nie bali się niczego.
— Wiesz, ile takich jak ty już złamałem? — wrzasnął Prante.
— Zabieramy ją.
Na komisariacie atmosfera była jeszcze gorsza.
Brudne ściany, ciężkie powietrze i spojrzenia ludzi, którzy dawno przestali odróżniać władzę od przemocy.
Prante rzucił kurtkę na krzesło i z szyderczym uśmiechem powiedział:
— Przynieście herbatę. Mamy dziś wyjątkowego gościa.
Leonie nadal milczała.
Obserwowała wszystko.
Twarze.
Biurka.
Kamery.
Strach innych ludzi.
Młody policjant nachylił się do komisarza.
— Co z nią jest nie tak?
Prante wzruszył ramionami.
— Nieważne. Wpisz przekroczenie prędkości, brak kasku… cokolwiek. Chodzi tylko o to, żeby złamać jej charakter.
Leonie słyszała każde słowo.
Ale nie reagowała.
— Imię? — zapytał Prante.
— Adres? Kim jest twój ojciec?
Cisza.
Prante uderzył pięścią w stół tak mocno, że zadrżały szyby.
— Jak się nazywasz?!
Leonie powoli podniosła wzrok.
— Sabine Meer.
Prante roześmiał się pogardliwie.
— Oczywiście. Kłamczucha.
Nakazał zamknąć ją w celi.
W środku siedziały już dwie kobiety. Jedna spojrzała na Leonie ze współczuciem.
— Za co cię wsadzili?
Leonie tylko lekko się uśmiechnęła.
Siedząc w ciemnym kącie, słyszała głosy dobiegające z korytarza.
— Dopiszcie kradzież i wymuszenie — rzucił Prante.
— Ale nie mamy dowodów… — odpowiedział cicho młody policjant.
Prante zaśmiał się.
— Tu nie potrzebujemy dowodów.
Kilka minut później funkcjonariusz znów brutalnie szarpnął Leonie za ramię.
I właśnie wtedy rozległ się stanowczy głos:
— Natychmiast ją puścić.
Wszyscy odwrócili się jednocześnie.
W drzwiach stał Markus Schrader — pierwszy komisarz policji.
Znany był z dyscypliny i chłodnego charakteru. Kiedy jednak spojrzał na Leonie, jego twarz momentalnie się zmieniła.
— Co tu się dzieje? — zapytał zimnym głosem.
Prante próbował się uśmiechnąć.
— Nic wielkiego, szefie. Po prostu bezczelna dziewczyna.
Schrader nie odpowiedział od razu.
Patrzył na Leonie z coraz większym niepokojem.
Jej spokój.
Postawa.
Milczenie.
To wszystko wyglądało dziwnie.
— Co zrobiła? — zapytał w końcu.
— Sprzeciw podczas kontroli drogowej — odpowiedział szybko Prante.
— Brak kasku. Próba pouczania policji.
Schrader spojrzał Leonie prosto w oczy.
— Jak się pani nazywa?
Cisza.
Prante zaśmiał się szyderczo.
— Widzisz, szefie? Nawet imienia nie chce podać.
Ale Schrader nagle poczuł, że coś tu jest bardzo nie tak.
— Zabierzcie ją do osobnej celi — powiedział spokojnie.
— Zostanę z nią sam.
Prante zamarł.
— Ale panie Schrader…
— Żadnej dyskusji.
Leonie została przeniesiona do małej, dusznej celi na końcu korytarza.
Usiadła spokojnie przy ścianie.
I wtedy na komisariat wbiegł spanikowany policjant.
— Panie Prante… przed budynkiem stoi rządowa limuzyna.
— Co? — syknął komisarz.
— Przyjechał szef policji krajowej.
Prante pobladł.
Spojrzał przez okno i poczuł, jak zimny pot spływa mu po karku.
Kilka sekund później drzwi komisariatu otworzyły się powoli.
Do środka wszedł szef policji krajowej.
I od razu spojrzał prosto na Leonie…
