— Poznaj się, kochanie, z naszym osiedlowym bezdomnym — powiedział mąż z pogardliwym uśmiechem, otwierając drzwi i wpuszczając do mieszkania wychudzonego, nieogolonego mężczyznę w starej kurtce. — Od teraz będzie tu mieszkał. Nakarm go, umyj, daj mu czyste ubrania. Możesz nawet za niego wyjść.
— Co ty robisz? O czym ty mówisz? — pobladła żona.
— Mam już ciebie dość — odpowiedział, wzruszając ramionami. — Odchodzę do innej, młodszej i piękniejszej. A ty zostań tutaj i gnij, nic mnie to nie obchodzi. W tym małżeństwie zależało mi tylko na synu, a on już dorósł. Moje życie toczy się dalej bez ciebie. Żegnaj, kochanie.
Dzień wcześniej w pośpiechu sporządził u notariusza umowę: naprawdę sprzedał swoją połowę mieszkania „nieznajomemu” — bezdomnemu o imieniu Wiktor, którego spotkał przy supermarkecie i „kupił” za butelkę oraz kilka banknotów.
Mąż był przekonany, że wymyślił idealną zemstę: jego żona miała teraz legalnie dzielić mieszkanie z włóczęgą. Wręczył Wiktorowi teczkę ze zmiętymi dokumentami, trzasnął drzwiami i kilka godzin później odleciał samolotem ze swoją kochanką, marząc o słońcu i wolności.
Ale kiedy wrócił, czekała go zupełnie inna historia… 😱😨
Gdy drzwi się zamknęły, kobieta przez kilka minut stała nieruchomo w przedpokoju, słuchając kapiącego kranu w łazience. Potem głęboko odetchnęła i zwróciła się do gościa.
— Jak pan ma na imię? — zapytała zmęczonym głosem.
— Wiktor… — odpowiedział niezręcznie. — Ja… mogę odejść, jeśli pani chce.
— Nie, Wiktorze — powiedziała spokojnie. — Weźmie pan prysznic, zje coś, a potem porozmawiamy.
Dwie godziny później nie wyglądał już jak bezdomny, lecz jak zmęczony mężczyzna ubrany w stary sportowy dres, który mu dała. Kobieta rozłożyła na stole dokumenty, które wciąż trzymał w rękach.
— Rozumie pan — powiedziała — że zgodnie z prawem jest pan teraz właścicielem połowy tego mieszkania… ale został pan wykorzystany.
Wiktor spuścił wzrok, zawstydzony.
— Powiedział, że jest mu wszystko jedno, byle tylko sprawić pani ból…
— Dla mnie nic nie jest obojętne — odpowiedziała stanowczo. — Zrobimy tak: pomogę panu stanąć na nogi, załatwię miejsce w ośrodku, ubrania… a pan przekaże mi swój udział. Uczciwie.
Tydzień później byli u notariusza. Wiktor podpisał akt darowizny, otrzymał pieniądze oraz pomoc w dostaniu się do ośrodka rehabilitacyjnego.
W międzyczasie kobieta zajęła się również resztą spraw: spakowała rzeczy swojego męża do worków na śmieci i oddała je do tego samego ośrodka, a samochód przepisała na swoje nazwisko.
Skontaktowała się również z firmą, w której pracował jej mąż, i spokojnie wyjaśniła, że zachowuje się on w dziwny sposób: podejrzane transakcje sprzedaży, porzucenie rodziny, nagły wyjazd. Firma zareagowała szybko — został najpierw zawieszony, a następnie zwolniony.
Dowiedział się o tym dopiero dwa tygodnie później, kiedy skończyły mu się pieniądze, a jego karta przestała działać. Jego kochanka zdążyła już odejść.
Kiedy wrócił wściekły, przekonany, że „wyrówna rachunki”, nawet nie poznał budynku: zamek w mieszkaniu został wymieniony…
